Sinds afgelopen zaterdag is de nieuwe Dj Mag Top 100 bekend, en dat heeft al voor de nodige opschudding gezorgd. Ons landje levert zoals bijna gewoonlijk weer de nummer 1 en de helft van de top tien. Genoeg reden voor een feestje zou je zeggen! Toch niet, blijkt uit veel negatieve reacties in de media…

dj_mag_top_100_djs_-_de_analyse

Laten we eens even stap voor stap naar de lijst gaan kijken. Te beginnen met de top 10, om vervolgens naar overige opvallende genodigden op de lijst te gaan. Op nummer 1 is dit jaar wederom Hardwell geëindigd. En daar kan ik absoluut mee leven. Sander van Doorn verwoorde het laatst tijdens een MusicTalk op ADE heel goed: om echt succesvol te zijn heb je een combinatie van drie elementen nodig. Je moet een briljante producer zijn, je moet een briljante DJ zijn en je moet een briljante entertainer zijn. Hardwell heeft het allemaal. Of je zijn muziek nou leuk vind of niet, te simpel of helemaal geweldig: je kan er niet omheen dat Robert geniaal is in de studio. Draaien kan hij ook zeker. Misschien niet op het technische niveau van een Laidback Luke of Dannic, en zijn sets lijken soms wellicht wat op elkaar, maar zijn mixes zijn altijd strak en vaak ook nog behoorlijk creatief ook. (Voor de technoliefhebbers onder ons die nu gelijk beginnen te zeuren over die en die techno DJ die nog veel lijper is: draaien en de verschillende technieken die daar bij komen kijken zijn heel verschillend per genre. Een DJ die heel goed is in het draaien van techno kan een verschrikkelijk slechte progressive DJ zijn en anders om. Ik ben nou eenmaal niet thuis in de techno wereld en bovendien werkt de vergelijking beter met DJ’s uit het zelfde genre, dus noem ik voorbeelden die in de progressive wereld tot de technische DJ-top behoren. Vergeef me.) Als laatste is Hardwell een enorme performer. Wat je er ook van vindt: hij weet toch elke keer weer duizenden mensen de avond van hun leven te geven. Een terechte eerste plaats dus wat mij betreft.

Dan komen we bij de tweede plaats. En daar begint de ellende. Met alle respect voor deze jongens, want ze hebben er echt wel hard voor gewerkt, maar met twee nullen achter die twee achter kom je dichter in de buurt van de werkelijke notering van dit duo. Sorry, maar als er op Tomorrowland sexy dames met iPads aan te pas moeten komen, met de vraag “Heb jij al gestemd voor de DJ Mag Top 100? Nee? Hier, dat kan je hier bij ons gelijk doen!” knipoog, giegel, sexy lach, om vervolgens vrolijk die iPad onder je neus te douwen waar Dimitri Vegas & Like Mike al op 1 ingevuld zijn en jij alleen de rest mag invullen (wat je overigens nog braaf doet ook omdat je alleen nog maar bezig bent met de geile blik die die leuke meid je net gaf), dan is er toch iets goed mis. Iedereen maakt een beetje reclame voor zichzelf, maar hoe deze jongens, of misschien beter gezegd hun management, dit jaar stemmen voor zichzelf geronseld hebben stijgt mij al mijn petten te boven. Dan ben je bij mij je geloofwaardigheid verloren. Maar het heeft dus wel gewerkt… Om de heilige drie van Sander er ook nog even bij te halen: entertainen kunnen ze zeker (al wordt ik zelf helemaal gek van Like Mike die denkt dat hij de beste MC van de wereld is, maar dat is puur persoonlijk), draaien doen ze niet perse beter dan Jody Bernal (Wat?! Wie?! Die van “Que Si, Que No”?! Ja, die. Echt. Die draait ook. Zoek maar op.), en produceren… Maarten Vorwerk, meer zeg ik niet…

Goed, nummer drie kan ik heel kort over zijn: Armin is gewoon nog steeds een van de allerbeste ooit. Er zijn weinig DJ’s die net als hij sets van 8 uur kunnen draaien, die met vinyl overweg kunnen, die zo goed in de studio zijn of die net zo vooruitstrevend zijn qua technieken als hij. Door naar nummer vier.

Daar vinden we Martin Garrix. Sommigen zijn het er niet mee eens, maar wat mij betreft wel dik verdiend. Martijn heeft zich dit jaar gewoon keer op keer bewezen, door hit na hit te produceren en mainstage na mainstage op zijn kop te zetten. Hij bezit net als Hardwell de volledige Sander-drie, en hoort wat mij betreft in dit rijtje thuis. Waar in het rijtje valt de bediscussiëren, maar in ieder geval ergens in het rijtje.

Nummer vijf… Oke, wacht, dit werkt niet.

Ik kan hier nog heel lang zo doorgaan: mijn bewondering uitspreken voor Dannic en Deorro dat ze zo hoog zijn gekomen, mijn hekel uitspreken dat een Sebastian Ingrosso en Laidback Luke veel te laag staan, maar dat werkt niet. Dat zijn tenslotte mijn meningen, en hoe jammer ik dat soms misschien ook mag vinden en hoe pijnlijk ik het vind om dat toe te geven: mijn mening is niet altijd de waarheid.

Waar het om gaat, is niet wie er dit jaar op 1 is gekomen. Niet of het wel of niet terecht is dat Dimitri Vegas & Like Mike op 2 staan. Niet wat wij allemaal persoonlijk van de uitslag van deze poll vinden. Waar het om gaat is dat er iets fundamenteel mis is met deze lijst.

Het is namelijk zo. De DJ Mag Top 100 is tegenwoordig onomkeerbaar bepalend voor de dance scene. Een hoge notering in de lijst maakt je als DJ simpelweg per direct meer waard en levert significant meer (grote) boekingen op. Vandaar dat je vrijwel nooit een bekende DJ tegen de DJ Mag in zal zien gaan: niet op deze lijst staan zul je als DJ gewoon significant merken. Er zijn nou eenmaal heel veel plekken in de wereld waar tegenwoordig festivals worden georganiseerd, terwijl ze er eigenlijk de ballen verstand van DJ’s hebben. Dubai taferelen enzo, maar ook bijvoorbeeld in de VS, waar het ook allemaal nog heel erg nieuw is. Helemaal niet erg, juist goed dat de dance daar nu ook aandacht krijgt, maar boekers daar kijken gewoon naar wie er hoog in de DJ Mag staat, en die DJ’s boeken ze. Zelfde geldt voor het publiek daar: die gaan het liefst naar een feest met zo veel mogelijk Top 100 DJ’s. Als je dat bedenkt is het belachelijk als je kijkt naar waar de lijst op gebaseerd wordt.

900.000 stemmen. Dat lijkt op zich veel. Tot je bedenkt dat er voor de Nederlandse top 2000 afgelopen jaar 3,3 miljoen stemmen werden uitgebracht.* Dat is drie en een half keer zo veel. Voor de NEDERLANDSE top 2000. Tegenover de wereldwijde DJ Top 100. 900.000 stemmen, dat zijn minder stemmen dan de PVV kreeg in de afgelopen landelijke verkiezingen. Dat is nauwelijks meer dan het aantal inwoners van gemeente Amsterdam. Dat is 0,0001 procent van de totale wereld bevolking. Dat zou het zelfde zijn als dat er maar 1700 mensen zouden stemmen voor onze landelijke verkiezingen. En gezien het verstand van zake dat veel van de DJ Mag stemmers hebben, zouden dan ook alleen mensen mogen stemmen die net zo veel verstand hebben van politiek als Songebob Squarepants. Dat zou overigens erg geestig zijn, dat je voor je mag stemmen een test af moet leggen over politiek, en dat je score dan niet hoger mag zijn dan… Afijn, ik zou dan persoonlijk de macht liever aan Wilex geven.

Wetenschappelijk gezien zou het aantal stemmen voor de DJ Mag een groot genoeg aantal respondenten zijn om een betrouwbare steekproef af te nemen, maar zeker voor een lijst die zo veel betekend voor de industrie is het gewoon echt veel te weinig. Bovendien zijn de stemmen veel te makkelijk te beïnvloeden, blijkt dit jaar maar weer…

Wat is dan de oplossing? Moeten we die hele lijst afschaffen? Nee, natuurlijk niet. Hij is nu al zo groot van betekenis dat dat niet meer gaat. Bovendien zullen mensen altijd de behoefte hebben om ergens een ranglijst aan te verbinden. Wat wel moet komen is een serieuzer beoordelingssysteem. Een lijst die zo groot en belangrijk is geworden heeft dat gewoon nodig.

Natuurlijk, de stem van het publiek is heel belangrijk, laat die nog steeds voor 30% meetellen. Maar kijk daarnaast ook naar bijvoorbeeld verkoopaantallen van releases. Airplay op radiostations. Hitlijst noteringen in landen, op iTunes, op Beatport. Laat dat soort prestaties ook voor 30% meetellen. Sinds we het over DJ’s hebben en niet alleen producers, kijk dan ook voor 20% naar het aantal gigs dat een artiest heeft gedaan. Het aantal verschillende locaties, verschillende landen en de ticketverkoop van die gigs. Dat soort cijfers. En laat dan als laatste een professionele jury over de overige 20% beslissen. Ik ben voor Ben Liebrand als juryhoofd, met mannen als Carl Cox, Armin van Buuren en Pete Tong aan zijn zijde.

Maar goed… Ik ben bang dat dit voorlopig nog lang niet gaat gebeuren. Commercieel heeft de huidige vorm van de verkiezing helaas zo veel voordelen. Dimitri Vegas & Like Mike zijn er het ultieme voorbeeld van. Met goede en uitgebreide promotie en marketing kom je een heel eind. En reken maar dat zij dit jaar op alle grote mainstages staan. Ach ja, het is ze gegund. Als we nou allemaal blijven realiseren wat deze lijst nou werkelijk betekent, en onze vrienden van DJ Mag achter hun kont aan blijven zitten dat het echt anders moet, wie weet… Wie weet gaat het dan ooit nog veranderen. Tot volgend jaar.

 

*: Deze vergelijking werd eerder al eens gemaakt in een artikel dat ik las. Ik weet niet meer wie het was, maar credits voor die meneer dus.